[صفحه اصلی ]    
:: کنوانسیون قانون حقوق معلولین اخبار اختصاصی IDP سخن هفته گزارش ::
بخش‌های اصلی
خانه::
پژواک::
اخبار::
کنوانسیون::
قانون حقوق معلولین::
سازمان های معلولین::
عضویت در سایت::
برقراری ارتباط::
پست الکترونیک::
پیوندها::
خبرخوان (RSS)::
آلبوم تصاویر::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
آخرین مطالب بخش
:: حقوق ۲ میلیونی ۸۰ درصد فرهنگیان بازنشسته
:: نگاهی نو به معلولیت در کتاب «⁣سیمای معلولیت در سینما»
:: با حضور معاون توانبخشی بهزیستی کشور، فعالان حوزه نابینایان تقدیر شدند
:: با محوریت باور و شبکه چاووش برگزار شد کارگاه آموزش و ترویج حقوق افراد معلول در استان لرستان
:: نقشه‌ «اسلامی» برای آشفته بازار مسکن
:: برگزاری مراسم استقبال از قایقرانان مدال آور هرمزگانی مسابقات آسیایی ازبکستان
:: آموزش زبان ناشنوایان به مأموران پلیس
:: کاهش قیمت «پوشک» و بهبود وضعیت بهداشتی معلولان
:: ورزشکاران جانباز و معلول نیاز به تزریق انگیزه دارند
:: شاعری که برای همه قابل فهم است
:: هنرمندی ساکنان کهریزک در تالار وحدت
:: ارائه ویلچر به زائران اربعین از سوی بهزیستی
:: راه‌اندازی ۲۴ مدرسه شبانه‌روزی استثنایی در کشور
:: تذکرات کتبی نمایندگان مجلس به مسئولان اجرایی کشور
:: بررسی اعتبارات ورزشی زنان و ورزش همگانی در کمیته زنان و خانواده کمیسیون فرهنگی
نظرسنجی
آیا از مطالبی که در سایت استفاده می شود رضایت دارید؟
بله
تا حدودی
نه
خیلی کم
خیلی زیاد
   
خبرخوان
پس از دریافت خبرخوان آر اس اس می توانید با کپی کردن آدرس RSS و یا کشیدن لوگوی نارنجی رنگ  UniRSS به داخل خبرخوان خود مشترک سایت معلولین ایران شوید.
:: مرگ در تنهایی ::
 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۷/۶/۱۷ | ارسال‌کننده: تقی زاده | 
 روایت تلخ علی ربیعی از پایان زندگی یک معلول؛
مرگ در تنهایی

 نیازمند یک جنبش عظیم اجتماعی برای اخلاقی کردن جامعه هستیم که جان تازه‌ای به همیاری، همدلی و در کنار هم بودن ببخشیم در تلاطم‌های جامعه این روزها، با همدلی و غمخواری ملی می‌توانیم جوانه امید را در دلمان سبز نگاه داریم.

آی آدم‌ها که بر ساحل نشسته، شاد و خندانید!  

یک نفر در آب دارد می سپارد جان (نیما یوشیج)

سحرگاه جمعه است، حوالی ساعت پنج و نیم ،پس از بیدار شدن و قبل از برخاستن _ به عادت بد همیشگی _ چند دقیقه‌ای پیامک‌های رسیده را مطالعه می‌کنم، با چشمانی نیمه‌باز، خبر رفتن "رقیه محمدزاده" به نزد خدا، را می‌خوانم. دلم می‌گیرد.

این صبح جمعه را با بغض برای رقیه شروع می‌کنم. _ هرچند این روزها، گریستن هم نوعی اتهام است _  زندگی این دختر، یک تراژدی کامل بود. رقیه محصول جامعه‌ای ناعادلانه در یک خانواده فقیرِ  فروپاشیده و پدری معتاد بود. در اوان کودکی، با تنی معلول ولی استعدادی خوب به جای رشد در کانون گرم خانواده راهی مراکز بهزیستی شد. زندگی او به عنوان یک کم توان جسمی روی ویلچر و محروم از محبت و حمایت خانواده، مانع از پیشرفتش نشد و توانست با تلاشی فراتر از محدودیت‌های جسمی، به دانشگاه راه یابد. رقیه دچار زخم بستر و ناتوان از حرکت شد و این اواخر آنقدر جسمش ناتوان شده بود که با دلی محزون و چشمانی اشکبار شاهد سفر دوستانش برای زیارت به مشهد شد و زمانی که بچه‌های خوابگاه به مشهد می‌رفتند بیماری؛ مانع رفتنش شد و آرزوی زیارت به دلش ماند. رقیه با پرستارش در مرکز بهزیستی تنها ماند و در این تنهایی با سکته مغزی دعوت آفریدگارش را برای سفر جاودانی پذیرا شد.

این قصه غمگین تعدادی از هموطنان ما است. قسمت تلخ‌تر ماجرا اینجاست که این روزها در لابلای هیاهوها، می‌بینیم، می‌شنویم، می‌خوانیم اما با بی‌تفاوتی می‌گذریم. در این روزها، ما نسبت به دیگران، خیلی سهل‌انگار و بی‌تفاوت شده‌ایم. سیر تحولات ارزشی و سبک‌های زندگی آنقدر سریع رخ داده که خیلی از اوقات غیرقابل باور می‌نماید. دیگر دیدن ناتوانان در خیابان، از سرعت ماشین‌ها نمی‌کاهد. رد شدن بی‌اعتنای آدمها، تنه و طعنه زدن‌ها، حرص برای عقب نماندن‌ها، چالش سکه و ارز و اخیرا حتی پوشک نمایانگر عجله برای سبقت گرفتن است اما سبقت کی از کی یا کی از چی؟ جامعه‌ای این چنین، هر روز ضعیف‌تر می‌شود. هر روز می‌دویم اما معلوم نیست مقصدمان کجاست و چرا هر چه بیشتر می‌دویم رضایت کمتری حاصل می‌شود. چقدر خوب بود که در یک خیر جمعی، نه فقط با پول، حداقل از نثار لبخند و گرمای همدلی برای آنها که در سرمای تنهایی، غریبانه به کنجی پناه برده‌اند دریغ نمی‌کردیم. ما معمولا عادت داریم فکر کنیم، یک دیگری، وجود دارد که او اقدام خواهد کرد اما من معتقدم ما هرکدام به نوبه خود باید هرچه در توان داریم تا آخرین رمق برای بهتر شدن وضع جامعه خود و به خصوص آنان که در این میانه، دیده نمی‌شوند به کار بندیم. امروز سخت نیازمند خیر جمعی هستیم تا امید در دلهامان نمیرد. نیازمند یک جنبش عظیم اجتماعی برای اخلاقی کردن جامعه هستیم که جان تازه‌ای به همیاری، همدلی و در کنار هم بودن ببخشیم  در تلاطم‌های جامعه این روزها، با همدلی و غمخواری ملی می‌توانیم  جوانه امید را در دلمان سبز نگاه داریم.

 تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید

تو یکی نه‌ای هزاری تو چراغ خود برافروز

مولانا

علی ربیعی، ١٦ شهریور ١٣٩٧

 
  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


CAPTCHA code
::
دفعات مشاهده: 34 بار   |   دفعات چاپ: 4 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر
سایت معلولین ایران (سما) Iranian disabled people
تماس با سردبیر :info@idp.ir
Persian site map - English site map - Created in 0.05 seconds with 51 queries by YEKTAWEB 3781