[صفحه اصلی ]    
:: کنوانسیون قانون حقوق معلولین اخبار اختصاصی IDP سخن هفته گزارش ::
بخش‌های اصلی
خانه::
پژواک::
اخبار::
کنوانسیون::
قانون حقوق معلولین::
سازمان های معلولین::
عضویت در سایت::
برقراری ارتباط::
پست الکترونیک::
پیوندها::
خبرخوان (RSS)::
آلبوم تصاویر::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
آخرین مطالب بخش
:: حقوق ۲ میلیونی ۸۰ درصد فرهنگیان بازنشسته
:: نگاهی نو به معلولیت در کتاب «⁣سیمای معلولیت در سینما»
:: با حضور معاون توانبخشی بهزیستی کشور، فعالان حوزه نابینایان تقدیر شدند
:: با محوریت باور و شبکه چاووش برگزار شد کارگاه آموزش و ترویج حقوق افراد معلول در استان لرستان
:: نقشه‌ «اسلامی» برای آشفته بازار مسکن
:: برگزاری مراسم استقبال از قایقرانان مدال آور هرمزگانی مسابقات آسیایی ازبکستان
:: آموزش زبان ناشنوایان به مأموران پلیس
:: کاهش قیمت «پوشک» و بهبود وضعیت بهداشتی معلولان
:: ورزشکاران جانباز و معلول نیاز به تزریق انگیزه دارند
:: شاعری که برای همه قابل فهم است
:: هنرمندی ساکنان کهریزک در تالار وحدت
:: ارائه ویلچر به زائران اربعین از سوی بهزیستی
:: راه‌اندازی ۲۴ مدرسه شبانه‌روزی استثنایی در کشور
:: تذکرات کتبی نمایندگان مجلس به مسئولان اجرایی کشور
:: بررسی اعتبارات ورزشی زنان و ورزش همگانی در کمیته زنان و خانواده کمیسیون فرهنگی
نظرسنجی
آیا از مطالبی که در سایت استفاده می شود رضایت دارید؟
بله
تا حدودی
نه
خیلی کم
خیلی زیاد
   
خبرخوان
پس از دریافت خبرخوان آر اس اس می توانید با کپی کردن آدرس RSS و یا کشیدن لوگوی نارنجی رنگ  UniRSS به داخل خبرخوان خود مشترک سایت معلولین ایران شوید.
:: توجه، نه ترحم! : هیاهوی زیبای بازگشت به زندگی ::
 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۷/۴/۳۱ | ارسال‌کننده: تقی زاده | 
 توجه، نه ترحم! : هیاهوی زیبای بازگشت به زندگی

برخی مواقع  مشاهده می‌شود که جامعه به افراد دارای معلولیت به چشم موجودی عجیب نگاه می‌کنند. این نگرش که بر پایه اصل ناتوانی استوار است احساسات فرد دارای معلولیت را به گونه‌ای خدشه‌دار می‌کند که او همیشه سعی دارد از واقعیت و جامعه دور باشد و به همین خاطر به نظر می رسد‌ قادر نخواهد بود از اعتماد به نفس کافی برخوردار شود.

تصور اشتباه جامعه درباره افراد دارای معلولیت متاثر از تفاوت‌ها ظاهری و عملکردی آن‌هاست. از این بابت همواره با تبعیض مواجه می‌شوند و از بسیاری از امکانات که در دسترس افراد غیر معلول است محروم می‌گردند.

فرد دارای معلولیت به کسی گفته می شود که بر اثر نقص جسمی یا ذهنی، دارای تفاوت‌هایی با سایر افراد غیر معلول است.

اگرچه فرد دارای معلولیت از نظر جسمی یا ذهنی با دیگران متفاوت است اما نیاز های عاطفی و روحی  او مانند دیگران است. شاید برخی به تصور آن ‌که انتظاری از افراد دارای معلولیت جسمی حرکتی و ذهنی نمی‌رود از توجه و احترام به آن‌ها خودداری می‌کنند.

اگر چه گاهی نیازهای یک فرد دارای معلولیت از یک فرد غیر معلول فراتر است. ولی آنچه باید در ارتباطات اجتماعی با وی در نظر گرفته می شود، این نکته است که ارتباط با آنها، باید همراه احترام  و مبتنی بر واقعیات باشد نه از روی ترحم.

تفاوت این دو نوع رفتار در این است که در اولی، طرفِ موردِ احترام، انسانی بزرگ به شمار می آید؛ اما در گزینه ترحم، مخاطبْ انسانی ذلیل و خوار شمرده می شود که باید همواره دست او را گرفت و به شخصیت و روحیات وی، اندک توجهی نمی گردد.

به یاد داشته باشیم آنچه توانایی را می سازد، اراده است و اراده اگر بخواهد جاری شود، هیچ بهانه ای را نمی شناسد.

هر انسانی طبق تئوری‌های روانشناسی نیازی دارد که نخستین نیاز آن نیاز جسمانی مثل احساس امنیت است که در صورت برآورده شدن این نیاز است که نیازهای اجتماعی مثل داشتن دوست یا حس مفید بودن در جامعه و غیره شکل می‌گیرد. این نیازها در افراد دارای معلولیت شدید‌تر و عمیق‌تر دیده می‌شود.

نگاه جامعه و مردم باید نسبت به افراد دارای معلولیت  جسمی و ذهنی تغییر کند و با نگاه خاص به آن‌ها در جامعه برخورد نشود. احترام به آن‌ها همانند احترام به سایر افراد باید همواره مورد توجه قرار گیرد و سرزنش نشوند.

در بخش اشتغال تجربه نشان می دهد مشاغلی بسیار مناسب وجود دارد که این افراد می‌توانند با اشتیاق فراوان از عهده انجام آن‌ها برآیند. اگر برنامه منظم و دقیقی برای‌شان تدوین شود بدون شک سرمایه‌گذاری جواب خواهد داد.

توانایی در هر فرد نسبی است که باید آن را کشف کرد. و این جامعه است که در افراد دارای معلولیت و غیر معلول قابلیت های لازم را ایجاد کرده و آنها را توانمند می‌کند.

شاید فرد دارای معلولیت توانایی انجام کاری را داشته باشد که از یک فرد غیر معلول بعید است. بنابراین لازم است توانایی‌ها شناسایی شده و به آن‌ها مهارت های لازم آموزش داده شود.

تا حدود یک قرن پیش، نه تنها افراد دارای معلولیت حقوقی نداشتند بلکه در بعضی  مواقع حتی اجازه نداشتند از خانه بیرون بیایند و در انظار عمومی حاضر شوند. اما از اوائل قرن بیستم، آگاهی نسبت به حقوق آنان قوت گرفت و کارزارهای متعددی در این حوزه شکل گرفت. پیشرویان این کارزارها عمدتاْ کسانی بودند که عضوی از خانواده‌شان دارای معلولیت بود و به نوعی با محدودیت‌های زندگی افراد دارای معلولیت ز نزدیک دست و پنجه نرم کرده و از آن به خوبی آگاه بودند.

افراد دارای معلولیت باید فرصت یابند تا استعدادهای خلاّق هنری و فکری خود را رشد داده و آن را نه تنها برای منافع خود، بلکه برای غنی سازی جامعه به کار گیرند.

به این منظور، باید دسترسی آنان برای مشارکت در تمامی فعالیت ها از جمله فعالیت های فرهنگی تضمین شود.

از شمار این اقدامات، می توان تهیه وسایل کمک ارتباطی برای ناشنوایان، منابع و مطالب علمی به خط بریل یا نوارهای صوتی برای اشخاصی که دچار اختلالات بینایی در سطح مختلف هستند، و خواندنی هایی که از لحاظ کمی و کیفی باتوان و استعداد افراد کم توان ذهنی مناسب باشد را نام برد افراد دارای معلولیت باید در تصمیم گیری ها، به ویژه درخصوص سازمان هایی که اعضای آن از افراد دارای معلولیت تشکیل شده، یا در آن عضویت دارند و برای آنها خدمت رسانی می کنند، مشارکت جدی و تاثیرگذار داشته باشند.

کمک به تشکیل گروه های خودیار به منظور حمایت و توسعه جامعه خاص معلولان، از مهم ترین اقدامات برای مشارکت این گروه می باشد.

تمام شهروندان در یک جامعه باید بدانند که افراد دارای معلولیت هرگز نیازی به ترحم ندارند. هم نوعان غیر معلول باید همواره بکوشند تا کمبود موجود در افراد دارای معلولیت را به صورت یک جریان طبیعی ببینند و نشان دهند و کاری نکنند که این کمبود، زندگی او را از حالت طبیعی خارج کند و او را به فردی منزوی و جدای از جامعه تبدیل سازد.

باید این حقیقت را بپذیریم که اگر فرد دارای معلولیت به درون جامعه برمی گردد و به فعالیت می پردازد، حتما توان مندی دارد. پس نباید با ترحم یا تمسخر، هیاهوی زیبای بازگشت به زندگی را در او خاموش کنیم، بلکه باید او را بپذیریم و تشویقش کنیم تا کارهایش را درست انجام دهد و با درخواست انجام کار از آنها، آنان را در میان خود نگه داریم.

آنچه از مطالب فوق بدست می‌آید این است که افراد دارای معلولیت نیاز به پذیرفته شدن در اجتماع دارد نه طرد شدن و ترحم.  توجه به توانمندی‌های معلولین، گسترش آموزه‌های عمومی، ترویج فرهنگ برابری و عادی سازی، فراهم سازی زمینه‌ها جهت مشارکت افراد دارای معلولیت در فعالیت‌های اجتماعی، اشتغال و .. همانند سایر افراد از حقوق خود برخوردار شوند.

تهیه و تنظیم : مولود مولوی - روابط عمومی مجتمع رعد

http://raad-charity.org/News.aspx?l=1&Id=15715
  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


CAPTCHA code
::
دفعات مشاهده: 33 بار   |   دفعات چاپ: 5 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر
سایت معلولین ایران (سما) Iranian disabled people
تماس با سردبیر :info@idp.ir
Persian site map - English site map - Created in 0.05 seconds with 51 queries by YEKTAWEB 3781